خبر

دادگاه جمهوری اسلامی و مفهوم عدالت،

ياران ايران به 20 سال زندان محکوم شدند.

در اين جا به مفهوم عدالت در دادگاه و تشکيلات جمهوری اسلامی نمی‌پردازم، زيرا که عدالت را دير زمانی از اين سرزمين رانده‌اند و توقع بي‌جايي است که پاسخ براي سؤالاتي از اين رديف بخواهيم. سال‌هاست اين فريادها بلند است که: چرا بيگناهان را محکوم مي‌کنند؟ چرا در زندان‌ها به شکنجه‌هايي مي‌پردازند که صفحات تاريخ بشر را ننگين مي‌کند؟ چرا به قتل و کشتن عده‌ای اقدام مي‌کنند که کاری خلاف قانون نکرده‌اند؟ و يا اصلاً چرا مجازات اعدام با اين وسعت در مملکتمان اجرا مي‌شود و بسياري از اين چراها...

این هفتاد و هفت سال

پرهام ورقا

نقدی به فیلم مستند بی بی سی درمورد بهاییان

از زمانی که ترکیب هنر عبدالحسین سپنتا و ذوق اردشیر ایرانی اولین فیلم فارسی را آفرید تا زمانی که تصاویر متحرک فارسی روزی تصویری بی طرفانه از بهاییان نشان دهند هفت و هفت سالِ دراز طول کشید. روایت کابوسِ خواب و بیداری بهاییان در ایران هفتاد و هفت سال از سینما و تلویزیون ایرانی غایب بود. نه تنها از آنچه بر بهاییان در این سال ها گذشت نشانی در فیلم ایرانی نمیتوان یافت، انعکاس هرگونه دگراندیش کُشی در تصاویر متحرک فارسی نیز به اختصار و بیشتر از روی اجبار بوده، مگر آنکه روایت آن به نوعی در دستگاه تبلیغاتی حاکمیت نقشی موافق بازی میکرده. سینما و تلویزیون ایران نه تنها تعقیب و آزار بهاییان را مسکوت گذاشت، ضرب و شتم دانشجویان و فعالان حقوق بشر، قتل دگراندیشان، و حتی تحدید های خفه کننده فرهنگی—سیاسی را نیز نادیده گرفت. اگر سکوت هنرمندان داخل کشور نسبت به وضعیت وخیم بهاییان را ناشی از ترس بدانیم و تا حدودی قابل درک تصور کنیم، چشم فروبستن بر آنچه بر بهاییان میگذشت حداقل از هنرمندان ایرانی خارج از کشور قابل قبول نبود. بیماری عافیت طلبی مفرط که جامعه ایرانی به شدت به آن مبتلاست باعث شد که داستان رنج هزاران بهایی ایرانی برای سال ها مسکوت بماند. تنها زمانی این سکوت شکسته شد که روشنفکران ایرانی دو نکته را دریافتند: اول اینکه نپرداختن به بهاییان بهیچ روی ضامن امنیت حرفه ای آنها نیست و دوم اینکه چشیدن ذره ای از آنچه بهاییان در دهه های گذشته تجربه کردند حس همدردی و تفاهم آنها را برانگیخت.

چه کسی مقصّر است

تاکنشان

زمانی که به مدرسه می‎رفتیم این فرد را می‎خواندیم که بنی آدم اعضاء یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند و به این فرد خاتمه می‌دادیم که تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی. غم دیگران خوردن، یا حدّ اقل به فکر دیگران بودن، یا حدّاقلّ ذکری از غم‌ها و مصیبت‌های دیگران به میان آوردن، یا لااقلّ کلامی در محکوم کردن جنایات گروهی در حقّ گروهی دیگر بر زبان آوردن، یا دست کم بیان نادرستی اینگونه ستم‌ها نمودن نشانهء انسانیت آدمی است والاّ کلام سعدی درست می‌آید که نام ما را انسان نشاید گذاشت که اینگونه نسبت به دردی جانکاه که جامعه‌ای مظلوم، یعنی زنان بی‌پناه، را تحت فشاری فوق طاقت و تحمّل بشر می‌گذارد بی‌اعتنا باشیم.

تروریست ها به پارک می روند

نگارش: آنتـــی وار

این آدرس ایمیل در مقابل هرزنامه ها محافظت می شود. برای مشاهده آن ابتدا باید جاوا اسکریپت را فعال کنید.

مانده بودم در میان انواع مغالطه های موجود که می شناسم، نام کدام یک برای خبر رجانیوز[1] مناسب تر است! ابتدا فکر کردم که این خبر بیشتر به "تمثیل ناروا" شبیه است، اما کمی بعد که دیدم خبر با سرعتی استثنائی در میان سایتها و وبلاگهای اقماری رشد می کند و قارچ گونه تکثیر می شود دیدم "انتشار خبر دروغ در سطح وسیع" بهترین گزینه است. این خبر در عرض چند ساعت در ۱۸ سایت و وبلاگ، منتشر شد.

خنده دار و گریه آور

تاکنشان

آیا هرگز بین دو احساس گیر کرده‌‎اید؟ دو احساس تلخ و در عین حال خنده‌آور؟ هیچ وقت فکر می‌کردید قومی آنقدر در مقابل قوم دیگر زبون شوند که دست به تهمت‌های خنده‌دار بزنند که گویای ذلّت و دنائت خودشان و عجز و ناتوانی‌شان در مقابل قوم دیگر گردد. از این لحاظ می‌گویم قوم دیگر که خودشان را از دیگران جدا می‌سازند و آنقدر آنها را بیگانه می‌شمارند که ابداً حاضر نیستند به سخنشان گوش دهند، اعمالشان را ببینند، صداقتشان را لمس کنند و تمام همّ خود را به کار می‎برند که با بهتان و افترا حیثیت آنها را لکّه‌دار سازند.

حکایت اسناد جدید جوان آنلاین

نگارش: فریدوم

ظاهرا این روزها که اداره ی اطلاعات برخی شهرستانها از جمله شیراز و بیرجند مشغول امار گیری از وضعیت معیشتی و مالی خانواده های بهائی هستند و با حکم و بدون حکم، قانونی و غیرقانونی، اطلاعات خصوصی و شخصی بهائیان را بدست می آورند، خبرگزاری های معلوم الحال دولتی نیز در صدد جوسازی علیه بهائیان هستند.

سایتی مانند جوان آنلاین، که یدطولائی در این زمینه دارد و دروغ گویی و خبرسازی های آن نه تنها علیه بهائیان بلکه علیه دیگر گروهها نیز بارها و بارها مشاهده شده است، اخیرا در خبری به زعم خویش از اسناد جدیدی صحبت کرده که علیه بهائیان بدست آورده است!

یک مستند در مقابل صدها غیرمستند

http://www.bbc.co.uk/persian/tv/2009/02/000000_ptv_documentaries.shtml

نگارش:آنتـــی وار

این آدرس ایمیل در مقابل هرزنامه ها محافظت می شود. برای مشاهده آن ابتدا باید جاوا اسکریپت را فعال کنید.

هنگامی که چند شب پیش مستندی تحت عنوان "بهائی ها در ایران" از شبکه بی بی سی پخش شد، انتظار آن را داشتم که سیمای حکومتی و خبرگزاری ها و سایتهای وابسته به دولت، دور جدیدی از موضع گیری ها را آغاز کنند.

در اولین اقدام، جهان نیوز در مقابل سخنان خانم عبادی و آقای کدیور که در این فیلم با آنان مصاحبه شده بود، جبهه گیری کرد. تیتر خبر این بود: "حمايت آشكار عبادی و كديور از بهائيت"[1]. خبری در سه پاراگراف و بسیار کوتاه، که بنظر می آمد با عجله نگاشته شده است.

چه حقی دارند؟

تاکنشان

علیرغم سالها پرده‌پوشی و شترسواری دولّا دولّا، و پافشاری جناب مشاور قوّهء قضائیه، که از قضا برادر رئیس قوّه قضائیه هم هستند، بر این که در ایران کسی به علّت اعتقادات مذهبی از تحصیل محروم نیست و در واقع مشغول شترسواری دولّا دولّا بودند، بالاخره جناب رئیس گزینش آموزش عالی زبان باز کرد و حقیقت را بیان کرد که "اقلّیت‌های غیررسمی حقّ تحصیل در دانشگاه را ندارند." البتّه این حرف تازه‌ای نیست، ما خودمان هم از قبل می‌‎دانستیم که حقّ تحصیل نداریم، چه که تحصیل یعنی کسب کردن آنچه که نداریم، و ما خودمان آن را داریم و نیازی به مطالبی که شما تدریس می‎فرمایید اصلاً نداریم و اگر هم تا کنون اصرار می‌ورزیدیم که در دانشگاه باید درس بخوانیم، این بود که ثابت کنیم، اوّلاً طبق قانون اساسی تحصیل حق همه است و ابداً مشروط به اعتقادات دینی نیست، دوم این که شما به موجب قانون اساسی خودتان هم عمل نمی‌کنید.

ژنو- هفت رهبر زندانى جامعة بهائيان ايران امروز در سومين جلسة دادگاه شركت كردند. اين جلسة دادگاه نيز غيرعلنى بود و اطلاعى از جزئيات آن در دست نيست.

ديان علائى، نمايندة جامعة جهانى بهائى در دفتر سازمان ملل در ژنو، گفت: «ما فقط مى دانيم كه اين جلسه تشكيل شده اما هيچ اطلاع دقيق و موثقى از جريان آن در دست نيست.»

یادداشتی پایانی، مروری کوتاه بر سال ٨٨

Freedom

وطنم، ایرانم: عید آن روز مبارک بادم که تو آبادی و من آزادم

سال ٨٨ با تمام پستی ها و بلندی هایش، لحظات آخر خود را می گذراند. سالی که با امید های بسیار شروع شده بود، اکنون با امید های بسیاری نیز پایان می گیرد. امیدهایی که اگرچه شاید از همان جنس امیدهای آغازین نباشد، اما نشان میدهد که مردم ما، و جامعه ما روبه فردا در حال حرکتند.